• Header-nieuw-groen
  • SONY DSC
  • OLYMPUS DIGITAL CAMERA
  • SONY DSC

Verkondiging Wereldgebedsdag 2018

Op de Wereldgebedsdag voor de Schepping 2018 genoot de Vereniging gastvrijheid in de kapel van de zusters van Onze Lieve Vrouw van Amersfoort om samen met hen deze dag te vieren. Een klein koor o.l.v Gert Bremer en met begeleiding van Jan Schuring verzorgde de gezangen.

Pastor Verreijt hield tijdens de eucharistieviering bijgaande verkondiging.

 

Attent zijn op de Schepping

Er was een asielzoekster. Zij woonde in de opvang in het Drentse Oranje. Ik weet niet of u er ooit bent geweest. Dat opvangcentrum ligt kilometers verwijderd van de bewoonde wereld. Ze raakte bevriend met een man die zich bekommerde om die vluchtelingen en ze spraken af dat ze samen naar een naburige grote stad zouden gaan om nader kennis te maken met Nederland.
Ze wandelden door de stad, plotseling zei ze: sta eens stil, hoor jij ook wat ik hoor? De man begon te lachen en zei: ik hoor het getoeter van de auto’s en de knetterende brommers die voorbij rijden en verder het geroep van spelende kinderen daarginds en de voorbijgangers hier op het trottoir… wat hoor jij dan?
Ik hoor een sprinkhaan tsjirpen, zei ze, hier vlakbij. Nou je vergist je, zei de man, in jouw verblijf daar in Oranje zitten misschien wel sprinkhanen maar hier in de stad niet .. en zelfs al zou er een zitten dan zou je hem nog niet horen met al dat lawaai om ons heen.
De vrouw liep op een hek af dat helemaal met klimop was begroeid, ze deed het blad wat uiteen en daar zat een sprinkhaan luid te tsjirpen…

Geen wonder zei de man dat jij het hoorde, vrouwen horen veel scherper dan mannen.
De vluchtelinge schudde haar hoofd en zei: je vergist je, het gehoor van een vrouw is niet beter of slechter dan dat van een man. … ik zal het je bewijzen.
Ze greep in haar tasje in de portemonnee, pakte er een euro uit en gooide die op het trottoir. De mensen die daar voorbijliepen hoorden dat die rinkelende muntstuk en keken op. Een van hen bukte zich, raapte snel de munt op en liep door.
Zie je, zei de vrouw, dat muntstuk maakten niet meer geluid dan die sprinkhaan, die voorbijgangers hadden geen beter gehoor, ze horen alleen dat waar ze belang bij hebben en wat voor hen van vertrouwd is …

Geluidsbehang, auto en vliegtuiglawaai, het geluid van machines… dat kennen en herkennen we. We spitsen de oren en richten onze aandacht op die zaken die we belangrijk vinden,  aan de rest gaan we gemakkelijk voorbij tot we er uitdrukkelijk op gewezen worden of wanneer we er misschien hardhandig ermee geconfronteerd worden… klimaatverandering gaat pas iets zeggen nu door een extreem hete zomer en een periode van langdurige droogte en zelfs dan proberen we dikwijls nog iets te beredeneren waardoor we de oorzaken niet onder ogen hoeven te zien. En dat komt voor tot in  de hoogste kringen, kijk maar hoe sommige op eigenbelang gerichte politici omgaan met de akkoorden van Parijs.

Gelukkig zijn er ook mensen en groeperingen die ons helpen om over de schutting van onze bekrompen ervaringen, kennis en eigenbelang heen te kijken en de bredere en diepere werkelijkheid te gaan leren zien en verstaan.
Paus Franciscus is een van die mensen en we hebben allemaal weet van zijn brief: Laudato Si’, want daarom zijn we hier bijeen. Het is  een schrijven dat gaat over ‘de zorg voor het huis dat we bewonen’, de zorg voor onze aarde.. In deze brief probeert de paus ons bewust te maken van de situatie waarin we leven, de verantwoordelijkheden en kansen die we hebben.
In het begin van zijn brief probeert Franciscus een brug te slaan tussen gelovigen en niet-gelovigen -aan alle mensen van goede wil die een gezamenlijk belang hebben-  om samen oplossingen te vinden voor de bedreigingen die afkomen  op onze leefomgeving, het huis dat wij bewonen.

De paus spreekt verder bijzonder óns aan zoals we hier bijeen zijn: ‘christenen weten dat hun opdracht in de schepping en hun plichten tegenover de natuur en de Schepper een wezenlijk deel zijn van hun geloof’.

Meteen noemt hij ook een heikel punt: “Wij katholieken hebben de Schriften soms verkeerd begrepen. We moeten vandaag krachtig verwerpen dat de mens, de opdracht zou hebben om over de aarde te heersen en gerechtigd zou zijn tot een absolute overheersing over de andere schepselen… we worden uitgenodigd om ‘de tuin van de wereld te bewerken en ervoor te zorgen, zoals we in de eerste lezing hoorden, dat is een relatie van wederzijdse verantwoordelijkheid tussen de mens en de natuur…. Ieder kan van het goede van de aarde nemen wat hij nodig heeft om te overleven, maar heeft ook de plicht om de aarde te beschermen en haar vruchtbaarheid voor toekomstige generaties te verzekeren.  Hij moet het delicate evenwicht dat er tussen de schepselen van deze wereld bestaat respecteren. In de bijbel is geen plaats voor een de mens die zich als een alleenheerser in het centrum plaatst en zich niet om andere schepselen bekommert.
Het menselijk bestaan is gebaseerd op drie nauw met elkaar verbonden relaties: de relatie met God, met de naaste en met de aarde, de natuur.
Wanneer deze relaties met elkaar verbonden zijn  is er vrede, sjaloom. Een breuk in deze relaties is zonde. Vandaag de dag laat die breuk zich zien in de vernietigingskracht in oorlogen, verschillende vormen van geweld en mishandeling, in aanvallen op het milieu en verwaarlozing van de meest zwakken.

De paus overpeinst in dat tweede hoofdstuk verschillende thema’s die ons helpen om juist als gelovige verder te komen in de benadering van ‘het huis dat wij bewonen’, verder dan een hobby of als een geitenwollensokkenaanpak. Ik licht er enkele punten uit.

De paus wijst er op dat de ervaring van de ballingschap in Babylonië voor de Joden een spirituele crisis was. Maar die leidde wel tot verdieping van het geloof in God… Gods scheppende almacht werd opnieuw ontdekt en bezongen, denk maar aan psalm 137, zo bekend geworden door  Boney M.

In die tijd van crisis werd het volk ook aangespoord om te blijven hopen… mensen ontlenen die gelovige hoop aan hun vertrouwen op Gods Scheppingsmacht die ook kan helpen het kwaad te overwinnen, onrecht is niet onoverwinnelijk. Is dat niet een troostende gedachte ook in deze crisistijd van de kerk?
“We mogen geen spiritualiteit aanvaarden die God Schepper vergeet want dat leidt tot het aanbidden van wereldse machten die de plaats van God gaan innemen met als gevolg dat de geschapen werkelijkheid onmetelijke schade wordt toegebracht…”

Het zijn woorden die nu, drie jaar na het verschijnen van Laudato Si’ zo actueel zijn en bemoedigend, zeker als we in het licht van de huidige crisis in de kerk ons de vraag stellen: waar kan ik me in geloof nog aan vasthouden?

God heeft een prachtig boek geschreven, zo zegt Laudato Si’ waarvan de letters gevormd worden door de veelheid van schepselen.. de natuur is een permanente bron van verwondering en vrees… schrijven de Canadese bisschoppen. Is dat niet een gevoel dat je telkens weer aangrijpt als je bv.  ergens in de natuur een wandeling maakt, of wanneer je kijkt naar de zoveelste aflevering van Blue Planet? Voor de gelovige is de schepping beschouwen ook luisteren naar een boodschap en een paradoxale stille stem horen…. Dat is een rode draad die we kunnen herkennen in de lezingen van deze viering. En wie heeft die verwondering mooier uitgedrukt dan Franciscus van Assisi in zijn bekende hymne, het Zonnelied:

Wees geprezen, mijn Heer met al uw schepselen
Vooral met mijnheer broeder zon
Die de dag is en door wie gij ons verlicht
En hij is mooi en straalt met grote pracht….
Wees geprezen mijn Heer door broeder vuur

Door wie Gij voor ons de nacht verlicht
en hij is mooi en vrolijk. Stoer en sterk..

Misschien is wel een van de grootste vernieuwingen die paus Franciscus in Laudato Si’ heeft aangedragen de verbinding die hij legt tussen ‘ de zorg voor het huis dat wij bewonen’  en het sociaal perspectief, dat rekening houdt met de fundamentele rechten van de meest achtergestelden.

‘ Een 0ntwikkelingsmodel dat rechten van de mens niet respecteert en bevordert is mensonwaardig’ zegt de paus, ‘op elk privébezit rust een sociale hypotheek, onrechtvaardige gewoonten van een deel van de mensheid worden ernstig bevraagd…’
Zo wordt gaat de zorg voor het huis dat wij bewonen, onze aarde, veel verder dan een partijprogramma van de partij voor de dieren, of een actie in de Oostvaardersplassen tot behoud van grote grazers. Het gaat hier over een uitbreiding en uitdiepen van de sociale leer van onze kerk en om het welzijn en tot zijn recht komen van alle mensen.

Het zou een uitstekend programma zijn voor de komende weken om het tweede hoofdstuk van Laudato Si eens grondig te bemediteren en tot ons te laten doordringen.
Ik vraag me af wat dit betekent als ik meen te moeten zeggen dat de oproep van paus Franciscus in ons land en in onze geloofsgemeenschap nog maar weinig weerklank heeft gevonden… ten aanzien van deze gebedsdag, ten aanzien van de komende weken…

Zijn we zo bezig met de afkalving van de kerk, of is er zoveel gebrek aan interesse, of is het voor ons als dat geluid van die sprinkhaan dat heeft geen belang en dus horen we het niet…..

We zeggen dikwijls dat wij als gelovigen ons laten inspireren door de levenshouding van Jezus. Zijn we ons er dan wel van bewust dat hij het bijbels geloof in God als Vader Schepper voluit serieus neemt? We horen het in Lucas 12 eerder met een ontroerende tederheid: vijf mussen kosten twee stuivers, toch wordt geen van hen door God vergeten… en in de verzen die we vandaag lezen: kijk eens naar de kraaien, ze zaaien niet en oogsten niet, ze hebben geen voorraadkamer of schuur God geeft ze te eten… jullie Vader weet wat jullie nodig hebben…
Jezus staat ver af van de filosofen die het lichaam en de dingen van de wereld verachten. Het grootste deel van zijn leven was gewijd  aan een leven in verwondering over de concrete schepping en over de grootheid van Gods daden.

Het Nieuwe Testament spreekt over Jezus’ liefdevolle relatie met de wereld maar verkondigt Hem uiteindelijk ook als verrezen en verheerlijkt, aanwezig in heel zijn schepping. Eens bij de voleinding zo zegt de Schrift zal ‘door Jezus God alles in allen zijn’ … dan zullen dezelfde bloemen op het veld en de vogels die hij bewonderde vol zijn van zijn lichtgevende aanwezigheid en alles zal worden zoals God het uiteindelijk heeft bedoeld: een nieuwe hemel, een nieuwe aarde.

Pastor Bart Verreijt

Deze verkondiging is gebaseerd op hoofdstuk 2 van Laudato Si’

Het is niet mogelijk nog een reactie te plaatsen.