• Header-nieuw-groen
  • SONY DSC
  • OLYMPUS DIGITAL CAMERA
  • SONY DSC

We staan niet alleen

Het startpunt van de Vereniging Geloofsgemeenschap ’t Zand ligt in de overtuiging dat een vitale kerk begint bij de plaatselijke geloofsgemeenschap, daar ligt  het startpunt, geen eindpunt dus ook: ogen en oren en vooral het hart open houden voor wat er aan geloofsbeweging plaats vindt buiten onze eigen kleine kring, in onze stad, regio, land en daarbuiten. We zijn en blijven katholiek, d.w.z. dat we geloven dat Jezus’ boodschap gericht is op iedereen, wereldwijd.

De oproep van paus Franciscus om zorg te dragen voor “het huis dat wij bewonen”, in zijn encycliek “Laudato Si’ “past daar in onze tijd naadloos bij.

De laatste tientallen jaren lijkt in onze streken de overtuiging de overhand te hebben dat een moderne organisatie van de geloofsgemeenschappen de zaak wel zal redden, vandaar maatregelen als fusies die van bovenaf worden opgelegd en pastorale teams die worden samengevoegd. Wat gelovigen daarvan vinden, wordt aan hen niet gevraagd, ze dienen in gehoorzaamheid te aanvaarden wat van bovenaf op hen toekomt …. de kloof tussen de kerkelijke organisatie, tussen pastor en gelovige wordt in hoog tempo groter en steeds minder overbrugbaar.
De bekoring is groot het daarbij maar te laten en het hoofd in de schoot te leggen.

Paus Franciscus 12.05.2014 “Een ambt om de kerkdeuren te sluiten, heeft in de kerk nooit bestaan.”

Voor wie daar moeite mee heeft is er goed nieuws: onze vereniging bestaat nog steeds al is ze “rustig” na de laatste Algemene Ledenvergadering, nog enkele initiatieven worden uitgevoerd: de stille tocht op 4 mei ’s avonds, aandacht voor de dag van de Schepping op 1 september…. en in het najaar een nieuwe Algemene Ledenvergadering om met elkaar te zoeken naar de weg voor de toekomst.
Een ander aspect van het goede nieuws is dat we niet alleen staan in deze manier van geloofsbeleven en zorg voor onze gemeenschap. De Mariënburgvereniging, een vereniging die kritisch kijkt naar het katholiek-zijn neemt initiatieven en we stuurden mensen uit onze kring naar bijeenkomsten van Bezield Verband Utrecht om inspiratie en bemoediging op te doen en te geven.
Ook in breder verband leven vergelijkbare initiatieven, eigenlijk teveel om op te noemen.
We lezen over een “Pfarrer-initiative” in Oostenrijk. De initiatiefnemers verwoorden hun visie op “parochie” (dan moeten we denken aan de situatie van voor de fusie) als volgt:

Geloofsgemeenschap die toekomst heeft

“Wij erkennen het recht van een parochie op zelfstandigheid als plaatselijke geloofsgemeenschap en we verzetten ons klaar en duidelijk tegen de samenvoeging van vitale parochies tegen de wens in van betrokkenen, ook en juist in een tijd van teruglopend aantal priesters. De kerk aan de basis is de oervorm, de basis en de toekomst van ieder christelijke gemeenschapsleven, omdat de Kerk hier mensen nabij is.”

En wat denkt u van de volgende stellingname op diezelfde site:
We zullen er ons voor inzetten dat iedere parochie een voorganger/leider/inspirator krijgt: vrouw of man, gehuwd of niet gehuwd, vrijwilliger of in deeltijd….

Is dat niet een idee voor onze geloofsgemeenschap?

In ieder geval stemmen initiatieven als deze tot nadenken, en roepen de vreugde van herkenning op, we staan er niet alleen voor en… in deze dagen na Pinksteren is het goed te beseffen dat de Geest waait waar hij wil…..

 

Bart Verreijt

theologisch adviseur van de Vereniging

 

Het is niet mogelijk nog een reactie te plaatsen.