• Header-nieuw-groen
  • SONY DSC
  • OLYMPUS DIGITAL CAMERA
  • SONY DSC

de bisschoppelijke tekst

SONY DSCGoede morgen beste mensen van ’t Zand.

U bent hier samen want er is van alles aan de hand.
Dank dat u mij deze spreektijd gunt.
Ik hoop dat u wat met mijn wijze woorden kunt.

In een interview op uw site heb ik gelezen
dat u, door besluiten uit Utrecht, voor de toekomst moet vrezen.
Als ik het goed begrijp wordt het stil in uw kerk.
Alleen heilige zaken, beter bekend als het gewijde werk.

Dat gaat me toch wel erg aan mijn bijna tweehonderd jaar oude hart,
mogelijk geen levende katholieke kerk meer in het centrum van deze stad.
En nu kunnen sommigen roepen, het is nog niet zover, het valt wel mee,
maar met dat simpele antwoord bent  u toch zeker niet tevree?

Een bruisend spiritueel cultureel centrum in Amersfoort
wordt hier in haar verdere ontwikkeling gesmoord.
Samenzijn, musiceren, ontmoeten, openstaan voor de samenleving,
versta ik, als ware bisschop, namelijk onder een echte geloofsbeleving.
Want een levende geloofsgemeenschap is niet naar binnen gekeerd,
maar draagt uit wat God ons middels de bijbel en Jezus leert:
missionair zijn, het woord verkondigen, zingen, bidden, dit samen beleven.
Is dat niet de opdracht die ons volgelingen is gegeven?

Vijf jaar geleden werd van bovenaf een fusie gedecreteerd,
en iedere zelfstandigheid van de toenmalige parochies geweerd.
Geloofsgemeenschappen werden samen de parochie  ‘onze lieve vrouw van Amersfoort’.
Met de belofte dat het eigen geluid mocht blijven worden gehoord.
Dat laatste zinnetje  gaf hoop dat het allemaal toch nog goed kon komen.
Maar die hoop hangt inmiddels in de hoogste bomen.
De afgelopen jaren hebben helaas overduidelijk bewezen
dat u voor de voortgang van het eigen geluid moet vrezen.
De deuren gaan van wagenwijd open naar bijna dicht.
Zijn parochiebestuur, pastoraatsgroep en zandraad echt voor dit plan gezwicht?
Dit is geheel tegen de jarenlange traditie van deze geloofsgemeenschap in.
Dat is mij, als menslievende bisschop, en zeker u ook niet, naar het zin.

Wat betekent de Bijbeltekst van vandaag nog : ‘wat ge aan de geringste der mijnen hebt gedaan…’
Wanneer je als gelovige gemeenschap niet meer in de samenleving kunt staan?
Hoe komt ons geluid, onze drijfveer dan nog van binnen naar buiten
als we de kerkdeuren nog verder moeten sluiten?
Gaat het hier nog wel om de inhoud van ons gelovig beleven?
Of worden er alleen maar financiële argumenten gegeven?
Daar gaat mijn baard nu werkelijk van krullen:
een bisschop waar het enkel nog draait om geld en spullen.
Dit gaat mijn herderlijk bisschoppelijke inzicht echt te boven,
ik kan mijn ogen en oren dan ook bijna niet geloven.
Zijn alle inhoudelijke argumenten verwaaid?
En wordt op deze manier een levende geloofsgemeenschap de nek om gedraaid?

Een vitale gemeenschap gevormd door enthousiaste mensen,
wat kan een bisschop en parochiebestuur zich nog meer wensen?
De mensen op ’t Zand zijn mondig en zeer gedreven.

Mogen zij hun geloof straks enkel nog tijdens ‘gewijde activiteiten’ gestalte geven?
Daarom mijn dringende vraag aan jullie: blijven jullie trouw aan Jezus van Nazareth?
Hij, die zich zijn hele leven heeft verzet tegen hoogwaardigheidsbekleders, leiders en kerkelijke wetten
die andere mensen in hun geloofsuitoefening beletten.

Ach lieve mensen, ik moet er helaas nu weer snel vandoor.
Dank  voor uw aandacht en geduldig luisterend oor.
Ik hoop van harte hier volgend jaar weer te kunnen staan
na door een uitnodigende en wijd open deur naar binnen te zijn gegaan.

Gegeven te Myra 23 november 2014 + Sint Nicolaas

Het is niet mogelijk nog een reactie te plaatsen.